Williams zal je misschien nog kunnen herinneren van het tienerdrama Dawson’s Creek, maar tegenwoordig lijkt ze meer voor kleinere indie films te kiezen in plaats van mainstream rollen. Ze speelt hier Wendy, een jonge vrouw die, praktisch blut, naar Alaska reist met haar hond Lucy in de hoop daar een baan te kunnen vinden. Onderweg stopt ze in een klein plaatsje in Oregon waar haar auto kapot gaat. Om geld te besparen steelt ze in een supermarkt wat eten, maar als ze betrapt wordt, wordt ze naar het politiebureau gebracht. Hierdoor is ze uren gescheiden van haar hond, die ze voor de supermarkt aan een fietsenstalling heeft vastgebonden. Als dan blijkt dat Lucy niet langer bij de supermarkt staat, begint een zoektocht.

Dit is niet een simpel verhaal over een verdwenen hondje; het gaat verder dan dat. Wendy and Lucy is meer een portret van een vrouw aan de onderkant van de maatschappij, vol vertwijfeling en de hoop op een beter leven; iets wat nu, meer dan ooit, actueel is. Wendy lijkt dan ook dat deel van de Amerikaanse bevolking te representeren dat zich geen enkele financiële misstap kan veroorloven, wat pijnlijk duidelijk wordt als blijkt dat Williams de reparatie aan haar auto, waarin ze praktisch woont, niet kan betalen; kleine gebeurtenissen hebben enorme gevolgen voor de rest van haar reis.

Met een oscarwaardige performance weet Williams perfect deze radeloosheid over te brengen. Dat wordt vooral duidelijk in een scene waar Lucy wegloopt en Wendy haar bij een groep lifters vindt. De afstand die Reichardt hier bewaart tussen camera en Wendy, geeft Williams de ruimte om puur met lichaamstaal haar kwetsbaarheid te tonen. De meest indrukwekkende scene in de film en tekenend voor haar broosheid is wanneer Wendy gedwongen wordt door haar budget en haar kapotte auto in de open lucht te slapen.

Ook de regie van Reichardt is gericht op deze wanhoop. Met zo min mogelijk camera bewegingen, veel close-ups en weinig muziek weet ze een realistische, bijna documentaire achtige film te maken, in tegenstelling tot het overgeromanticeerde Into the Wild: haar film is zonder opsmuk, zonder uitgestrekte landschappen en zonder ‘karakters’. Elk personage dat Wendy ontmoet is volkomen realistisch en nergens krijg je het gevoel dat het ‘typetjes’ zijn.

Ik wil niet beweren dat dit een perfecte film is. Integendeel. De film lijkt op sommige momenten nergens naar toe te gaan en de keuze voor Michelle Williams is toch enigszins geforceerd. Een van nature mooie vrouw zo lelijk mogelijk in een film neerzetten blijft enigszins apart. Iets wat Reichardt ook door had, aangezien ze Williams in eerste instantie afwees voor de rol. Desalniettemin wist Wendy me toch met een brok in mijn keel achter te laten. Uiteindelijk is dit een oprechte, eerlijke film, die je zeker niet onberoerd zal laten als je er voor open staat.

Het complot van 20 juli 1944 was één van de vele aanslagen op Hitlers leven. Historici zijn het er niet over eens hoeveel het er geweest zijn, maar de ruime schatting tussen de 17 en de 45 wordt aangehouden. De leiding van het complot was in handen van Henning von Tresckow, maar omdat deze niet actief kon deelnemen aan de opstand, werd de missie uitgevoerd door kolonel Claus von Stauffenberg. Codenaam van de operatie was ‘Walkure’: dit was het plan van de Wehrmacht om een reserveleger te gebruiken mocht de bevolking in opstand komen na een eventuele coup. Stauffenberg en zijn mannen passen het plan aan, zodat ze het kunnen gebruiken voor hun doeleinden. Door tal van redenen mislukt de aanslag en eindigt de oorlog pas een krap jaar later.

Het is niet de eerste keer dat het 20 juli complot en het verhaal van kolonel Stauffenberg verfilmd wordt. In de gelijknamige Duitse tv film schittert Sebastian Koch als de kolonel. Een leuk detail is dat Koch in het echt verkering heeft met Carice van Houten, die in Valkyrie Stauffenberg’s vrouw speelt. Het verhaal is al eerder door Amerikanen verfilmd in The Desert Fox en The Night of the Generals. Het is echter de eerste keer dat de nadruk echt op de kolonel wordt geplaatst in plaats van het complot in zijn geheel. De Tweede Wereldoorlog lijkt weer populair te zijn bij filmmakers: The Boy in the Striped Pyjamas is nog een aantal weken in de bioscoop te zien, en begin maart zal Defiance uitkomen, waarin Daniel Craig een Joods leger aanvoert dat vecht tegen de nazi’s in Oost-Europa.

Valkyrie beslaat de aanslag van begin tot einde. Stauffenberg, teleurgesteld in Hitler’s regime, sluit zich aan bij de samenzweerders. Veel tijd om te laten zien wat hem precies hiertoe gebracht heeft, is er niet. Twee uur lang heeft de film ook wel nodig om de hele aanslag te laten zien. De film lijkt wat traag op gang te komen, juist omdat er geen tijd is om alle achtergronden toe te lichten en waarin veel gepraat wordt. Dat juist deze mannen een aanslag op Hitler’s leven willen plegen, nemen we voor het gemak maar aan. Als er eenmaal besloten is om ervoor te gaan, versnelt de film. De film volgt nauw alle historische feiten over hoe en waarom de aanslag mislukt. Singer weet de beelden op zo’n manier te presenteren, dat je als kijker toch hoop houdt dat de aanslag wel lukt. Dat er geen tijd is om de achtergrond van de mannen toe te lichten stoort niet. Christopher Nolans the Joker bewees eerder al in The Dark Knight dat niet alles een reden hoeft te hebben, of dat deze reden niet genoemd hoeft te worden.

De bijna volledig Amerikaanse cast wordt bijgestaan door Carice van Houten en door Halina Reijn als secretaresse. Het verhaal gaat dat Cruise samen met Singer Zwartboek aan het kijken was en dat ze tegelijk riepen dat ze deze dames moesten hebben voor Valkyrie. En zo geschiedde het. Beide actrices hebben weinig speeltijd, maar benutten deze tijd goed. Van Houten als Nina von Stauffenberg spreekt wel geteld drie of vier zinnen, maar bevestigt daarin wel alles wat er over de gravin bekend was: zij zou haar man hebben bijgestaan en gesteund hebben, en was zonder er veel woorden aan vuil te maken altijd op de hoogte van zijn ideeën en problemen. Reijn heeft net zoveel speel- en spreektijd als van Houten, maar weet toch een onuitwisbare indruk achter te laten. Het is duidelijk dat beide actrices nog een glansrijke toekomst voor zich hebben liggen. Van Houten is het komende jaar te zien in een handvol andere internationale producties waarin ze zich verder mag gaan bewijzen.

Andere rollen worden onder andere gespeeld door Bill Nighy en Terence Stamp. Nighy weet goed te overtuigen als de ietswat zenuwachtige generaal Friedrich Olbright. Nighy is bij het grote publiek vooral bekend door zijn rol als Billy Mack in Love Actually. Het is erg verfrissend om hem eens in een andere rol te zien dan die van de grappen makende playboy. Stamp is op dit moment ook in de bioscoop te zien in Yes Man. Een andere bekende naam is Eddie Izzard, vooral bekend als comedian. Tom Cruise wordt dus bijgestaan door een uitstekende cast.

De film laat af en toe wel wat kleine steekjes vallen: Cruise die tegen een sollicitant zegt: “Ik pleeg hoogverraad, dat realiseer je je wel?”. Op zo’n moment doet de film toch een beetje gemaakt-in-het-grote-Hollywood-achtig aan. De film blijft dan ook net steken tussen twee categorieën in, namelijk die van thriller en die van geschiedverfilming. Toen ik de film in de bioscoop zag, liepen er ook een handje vol mensen weg die duidelijk wat anders hadden verwacht dan een geschiedenis lesje. Op zo’n moment besef je je dat Valkyrie misschien wel iets nieuws te bieden heeft, namelijk Geschiedenis for dummies. Voor mij was de film een uitstekende mix van geschiedenis en thriller, maar dat moet een ieder voor zichzelf besluiten.

Wie niet geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog of in thrillers in het algemeen, maar wél een hekel heeft aan Tom Cruise – en dat zijn nogal wat mensen – kan ook zijn hart ophalen. Want als je je als kijker dan weer beseft dat de Tweede Wereldoorlog inderdaad niet eindigde op 20 juli 1944, weet je ook wat het lot van Tom Cruise zal zijn. En dat is ook wel eens leuk om te zien.

Geheel passend wordt het leven van Milk dan ook besproken aan de hand van één van zijn eigen opnames: met een taperecorder legt Milk in 1977 zijn leven en politieke carriere vast, voor als hij het zelf niet meer na kan vertellen. De opname bevat de inmiddels wereldberoemde uitspraak: “If a bullet should enter my brain, let that bullet destroy every closet door.” Door de hele film heen wordt gewezen op het feit dat Milk zichzelf geen lang leven beschoren zag (“I’ll never get past fifty”), en zo gauw hij de politieke elite van San Francisco onder vuur neemt als de eerste verkozen openlijk homoseksuele ambtenaar wordt die angst alleen nog maar versterkt door enkele doodsbedreigingen. Milk weet met zijn gave voor het organiseren en engageren van mensen na enkele mislukte kandidaatstellingen uiteindelijk City Supervisor te worden, tot grote vreugde van zijn achterban, die niet alleen bestaat uit homoseksuelen, maar ook uit bejaarden en vakbondslieden. In zijn privéleven gaat het echter minder voor de wind: zijn longterm boyfriend Scott (James Franco) wordt ziek van de tijd die het campagnevoeren opeist, en besluit zijn biezen te pakken. Milk komt echter al snel de labiele Jack (Diego Luna) tegen, een Mexican-American die niet zo goed overweg kan met Harveys vrienden en campagneteam. Deze strubbelingen leiden tot een paar van de leukste one-lines van de film, waaronder door Milk’s campagnemedewerkers: “Ah, the new mrs. Milk. I give it a week.”

Cinematograaf Harris Savides hielp Van Sant het San Francisco van dertig jaar geleden terug te brengen, iets dat hij eerder deed voor David Fincher toen deze Zodiac filmde in de stad. Castro Camera is op de authentieke plaats in ere hersteld, en ook de gevel van het bekende Castro Theatre werd aangepast tot de oude vorm. Schrijver Dustin Lance Black verdient zonder twijfel de Oscar: zelden is er zoveel research gedaan voor een script, de speeches kloppen tot op de letter, en ook de details van Milks privéleven zijn grondig uitgepluist. Met de sfeer en geloofwaardigheid van de film zit het dan ook meer dan goed.

Ook de cast is zeker niet de minste: Harvey Milk wordt tot leven gebracht door Sean Penn, wiens neus met make-up een langere indruk moet werken om zo de gelijkenis met Milk te vergroten. Ook meet Penn zich voor de film een New Yorks accent aan, waar Milk opgroeide. De kracht van Penn’s optreden zit hem echter niet in deze vrij oppervlakkige gelijkenissen, maar in de details: hij heeft zich alle finesses van Milks politieke optreden eigen gemaakt, van de grappige ijsbrekers die Milk toepaste op zijn medepolitici, tot zijn intense vastbeslotenheid en zorgeloosheid, en tot zijn manier van gebaren als hij praat. Met name in het laatste uur van de film speelt Penn de rol van Milk met zo’n passie en overtuiging dat de schokkende ontknoping, alhoewel deze bij de meeste kijkers van tevoren al bekend zal zijn, inslaat als een mokerslag. De bepalende scene vormt een van de meest ontroerende die in lange tijd te zien was op het witte doek, en werpt de kijker heen en weer tussen een mix van emoties, van verontwaardiging tot verdriet tot een onbestemd gevoel over de onbevredigende afloop.

Niet iedereen is echter even overtuigd van Penn’s performance, aangezien deze Milk ironisch genoeg net iets te ‘gay’ zou neerzetten in sommige scènes. Met name de openingsscene waarin Milk in een metrostation Scott Smith, zijn latere vriend, lijkt te verleiden wordt gezien als een bezoedeling van Milk’s reputatie en een onnodige toevoeging aan het politieke aspect van de film. Als je daarbij optelt dat mr. Penn op z’n zachts gezegd niet gecharmeerd is van awardshows omdat hij het hele wereldje rond Hollywood maar gebakken lucht vindt, en hij voor minder belangrijke shows vaak niet eens de moeite neemt om zijn prijs in ontvangst te nemen, lijkt het dan ook niet erg waarschijnlijk dat Penn wederom ( na 2004’s Mystic River) met de hoofdprijs naar huis gaat.

Josh Brolin daarentegen zet de beste rol van zijn carrière neer, als de van binnen verscheurde politieke tegenstander van Milk. Heen en weer geslingerd tussen zijn katholieke geloof en Ierse afkomst enerzijds, en zijn sympathie (en misschien zelfs romantische gevoelens) voor Milk anderzijds, is deze Dan White uiteindelijk Milk’s ondergang. Brolin heeft de capaciteit om op zeer subtiele wijze, en met name door zijn autoritaire maar charmante uitstraling, een in essentie onsympathiek karakter vorm te geven en emotie op te wekken zonder diens integriteit op het spel te zetten. Hij gaat nooit over de top, en weet het publiek moeiteloos te overtuigen in zijn rollen. Een Oscar zou dan ook niet meer dan terecht zijn.

Enig minpunt aan de film is dat sommige karakters wel erg oppervlakkig blijven. Campagneleider Anne Kronenberg ontstijgt nauwelijks het predicaat ‘tough dyke,’ haar opgeplakt door een ander weinig ontwikkeld karakter, Milk’s straatman Cleve Jones, in een verder amusante bijrol van Emile Hirsch. Het meest storend wordt dit echter in het geval van Jack Lira, Milk’s lover: zijn toevoeging aan de film bestaat uit een aantal bed- dan wel zoenscènes met Milk, een bizarre scene waarin hij zich opsluit in de kast, en een telefoontje naar Milk’s kantoor tijdens een belangrijke stemmingsronde in het bestuur. Milks verdriet over het einde van de relatie lijkt dan ook enigszins uit verhouding te zijn met de eerdere weergaven. Zijn relatie met de door James Franco gespeelde Scott komt echter wel prima uit de verf, en door de twinkeling in Franco’s ogen is het niet moeilijk te geloven dat Scott onweerstaanbaar was voor Harvey.

Over het algeheel bezien is Milk en buitengewoon geslaagde film van Van Sant. De kracht zit in diens tijdeloosheid: de boodschap van Harvey Milk ( “My name is Harvey Milk, and I am here to recruit you”) is immer actueel. In California is met de passage van Proposition 8 het homohuwelijk onconstitutioneel verklaard, en is er decennia na Milk dus nog steeds genoeg werk te verrichten. Na de uitslag ontstonden er in de hele staat, en zelfs in het hele land, demonstraties voor gelijkheid. Vooral in San Francisco, een stad met zo’n uitgebreide historie op het gebied van homo-emancipatie, was de verontwaardiging enorm. Net als exact 30 jaar geleden liepen op Castro Street homo’s en hetero’s in een mars voor gelijke rechten voor allen. Zoals Milk al benadrukte in zijn speech, belooft de Declaration of Indepence bepaalde rechten aan alle inwoners van de Verenigde Staten, iets dat de vele same-sex couples nu nog wordt ontzegd. Wat dat betreft is het zonde dat de film niet net een paar maanden eerder is uitgekomen, want door het benadrukken van de fouten van de geschiedenis ,vormt Milk één van de krachtigste pleidooien voor de toekomst. Ondanks dat er al een hele weg is afgelegd, is er nog een flink eind te gaan.

Jeugdvrienden Zack and Miri delen samen een appartement en proberen met alle macht hun hoofd boven water te houden. Of nou ja, met alle macht, beide geven liever hun geld uit aan seksspeeltjes dan aan onbetaalde rekeningen. Het komt dan ook niet als een verrassing dat het water wordt afgesloten en niet al te veel later de elektriciteit. Als beide besluiten hun zorgen te weg te drinken op de reunie van hun middelbare school, ontmoet Zack een homoseksuele pornoster. Als hij en Miri eenmaal thuis zijn en zich zuchtend afvragen wat er in godsnaam van hun moet komen en Zack’s gezicht opklaart, weet je als kijker gelijk wat hij gaat voorstellen. Een gouden idee is geboren. Zack strikt coffeeshop collega Delaney als producent en de vrienden houden audities. Een ongeschreven regel is dat je nooit met je beste vriend het bed in duikt, maar hier trekken Zack en Miri zich niks van aan, met alle gevolgen van dien.

Het is niet lastig om te zien dat deze film van Smith is: al zijn gebruikelijke verwijzingen zijn weer terug te vinden. Ijshockey speelt een kleine rol in de film, net als Smith’s voorliefde voor Star Wars: waar in Clerks de hoofdpersonen nog debatteerden over de death star, in Zack and Miri is de film omgedoopt tot Star Whores. Hilarisch is het stukje waar twee jongens Miri stiekem filmen: beide knaapjes zien er precies uit als Smith’s beroemde duo Jay and Silent Bob. Dit is ook gelijk één van de sterkte punten van de film: hij is zo ontzettend gedetailleerd, met verwijzingen naar andere films en andere series. Het dwingt de kijker tot op letten. Ook Zack is een typisch Smith figuur: de grof gebekte Slacker, duidelijk een product van de generation X, bezig met een uitzichtloze baan. Zo’n beetje als in Clerks.

Niet dat de dialogen dat laten opletten zelf al niet genoeg doen. In 102 minuten krijg je een aantal seksgrappen over je heen waar je u tegen zegt. Maar de snelheid en de originaliteit van de dialogen zit zo goed in elkaar, dat het eigenlijk nergens flauw wordt. Smith is de kunstenaar van literaire leeghoofderij, een talent wat hij ook hier niet onbenut laat. Tegenstellingen gooit hij overhoop en maakt daarmee een erg interessante verhaallijn. Zack en Miri ontdekken dat ze altijd al verliefd op elkaar geweest zijn, al is dit soort samen een pornofilm te maken. De traditionele, erg Amerikaans ogende ideeën over seks en liefde worden door Smith volledig door de gehaktmolen gehaald. Natuurlijk weet je al vanaf de eerste minuut dat de vrienden bij elkaar horen, maar de weg ertoe is zo grappig dat het meer aandoet als een Griekse tragedie waarbij je als kijker allang weet hoe de vork in de steel zit, dan dat de voorspelbaarheid iets af doet aan de originaliteit van de film.

Niet alleen Seth Rogen en Elizabeth Banks zitten prima in hun rollen als Zack and Miri, ook de andere acteurs zorgen voor heel wat grappige momenten. Craig Robinson speelt Delaney, Zack’s Afro Afrikaanse collega die zich drukt maakt over racisme en niet blij is met de vraag van zijn baas of hij op “black Friday” wil werken. Ook klanten die hun koffie zwart willen kunnen maar beter bij hem uit de buurt blijven. Justin Long speelt de bijrol van oude rot in het porno vak Brandon St. Randy, die een relatie blijkt de hebben met Miri’s jeugdcrush Bobby Long, gespeeld door Superman Brandon Routh. Een heel scala labiele en debiele mensen trekt aan je voorbij en als het ene rare karakter is geweest, dient het volgende zich al weer aan. Weer een enorm pluspunt, aangezien een groot deel van deze mensen geen vast patroon volgt van in het komedie genre aanwezige stereotypen. Smith heeft voor deze film een blik opengetrokken met bekende én onbekende acteurs die het allen nog ver gaan schoppen in het komedie genre.

Aan het eind sluipt de voorspelbaarheid er dan toch in, maar zoals eerder gezegd is het einde een vrij bekend gegeven voor de kijker. Het enige puntje van kritiek is wel dat het verhaal toch een beetje afgeraffeld wordt. Goedmakertje is dan wel het stukje wat de bioscoopbezoeker voorgeschoteld krijgt na de aftiteling. Zack and Miri laat een frisse wind waaien door komedie land en laat zien dat je soms als regisseur niet ver genoeg kan gaan. Zack and Miri is een film over liefde en vriendschap, maar wel in een jasje van grofheid, pornografie en grappen zoals we van Kevin Smith gewend zijn. Een aanrader dus.

De awards worden uitgereikt door de Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS), en zijn opgericht op initiatief van Louis B. Mayer, baas van filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer. Tussen 1961 en 1968 werd de ceremonie niet in Los Angeles, maar in Santa Monica gehouden, en het is pas sinds 2002 dat het een vast plaatsje heeft gevonden in het Kodak Theatre. De leden van de Academy, die alleen op uitnodiging kunnen toetreden, kunnen worden onderverdeeld in 15 categorieën: actors, animators and short film makers, art directors and costume designers, cinematographers, composers and songwriters, documentary filmmakers, directors, executives, film editors, makeup artists and hairstylists, producers, public relations specialists, sound technicians, visual effects experts and writers.
Voor de nominaties is het de bedoeling dat iedere tak zijn eigen genomineerden voordraagt, terwijl iedereen voor Best Picture een genomineerde mag aandragen. In de eindronde mogen vervolgens alle leden voor vrijwel iedere categorie stemmen.

Op het moment heeft de Acedemy meer dan 6000 leden. Bekende zijn Amy Adams, Steve Carrell, Will Smith, Salma Hayek, Keira Knightley, Bruce Springsteen, Steve Jobs, Quentin Tarantino, Sofia Coppola, Jack Nicholson en nog vele vele anderen. Om lid te worden moet je worden voorgedragen door een ander lid en vervolgens worden goedgekeurd, of worden uitgenodigd door de Board of Governors zelf, processen die beide meestal worden geïnstigeerd door buitengewone of excellente verdiensten van het potentiële lid op filmgebied.

Natuurlijk moeten niet alleen de leden, maar ook de genomineerden excelleren op filmgebied. Ook moeten films aan een aantal regels voldoen willen ze worden meegenomen in de overwegingen: ze moeten in het voorgaande kalender jaar, tussen 0:00 op 1 januari en middernacht op 31 december geopend zijn in Los Angeles, CA. Verder moeten ze (met uitzondering van de ‘short’ categorieën vanzelfsprekend) van feature-length zijn, dus 40 minuten of langer, en zitten er ook allerlei voorwaarden verbonden aan de fysieke versies van de film.

Op 22 februari zullen de films die de keuring van de jury hebben doorstaan strijden om de beslissende overwinning. Omdat voorspellingen weinig toevoegen (iedereen lijkt het er toch al over eens dat Danny Boyle’s Slumdog Millionare de grote winnaar zal worden), hier twee genomineerden uitgelicht. Of ze nou winnen of niet, ze zijn allemaal zeker een eervolle vermelding waard.

Penelope Cruz

Vicky Cristina Barcelona, één van Woody Allen’s meest amusante films ooit, is net als zijn regisseur niet genomineerd voor een beeldje. De jury besloot de film niet helemaal te negeren, en gaf Penelope Cruz—terecht—een nominatie voor Best Actress in A Supporting Role. Als de warmbloedige Maria Elena laat ze de harten van Javier Bardem (ook haar lover in het dagelijkse leven) en Scarlett Johansson sneller kloppen, en ook de critici blijven blijkbaar niet onberoerd door Cruz’s temperamentvolle weergave. Rollen als deze zijn haar op het lijf geschreven, en haar gestoorde uitbarstingen geven de film een humoristisch karakter.

Cruz was eerder genomineerd voor Volver, geregisseerd door koning van de Spaanse cinema Pedro Almodovar, maar zag het beeldje voor Best Actress in a Leading Role toen aan zich voorbijgaan ten faveure van The Queen’s Hellen Mirren. Ook dit jaar is de overwinning allesbehalve zeker voor Cruz, die met name in Doubt – ster Amy Adams flinke concurrentie heeft.

Toch staat voor mij vast dat de nominatie voor Vicky Cristina Barcelona een grotere erkenning is voor Cruz dan die voor Volver, waar haar spel grotendeels afhing van haar vijf vrouwelijke collega’s die zeker niet voor haar onderdeden in de film. In Vicky Cristina Barcelona doet Cruz het helemaal alleen, en zijn de scènes met haar het hoogtepunt uit de film. Cruz gaat steeds verder vooruit in haar spel, en met Los Abrazos Rotos, wederom geregisseerd door Almodovar en momenteel in post-productie, is ook voor 2009 haar rol in de schijnwerpers alweer verzekerd.

Frost/Nixon

Alhoewel de zaal vooral gevuld was met mensen op leeftijd, is deze film toch echt niet voorbehouden aan mensen die Watergate en de val van Nixon daadwerkelijk hebben meegemaakt. Frost/Nixon is een gedramatiseerde weergave van de interviews die charmante presentator David Frost, denigrerend talkshowhost genoemd, had met afgetreden president Richard Nixon van de Verenigde Staten. Maar de film weet de sfeer zo goed over te brengen en de gebeurtenissen zo duidelijk over te brengen, dat ook een nietsvermoedende kijker plezier zal kunnen beleven aan de film.

Vooral bewonderenswaardig is de wijze waarop regisseur Ron Howard een ogenschijnlijk saaie gebeurtenis als een interview heeft weten om te vormen tot een film vol spanning, een kat-en-muis-spel tussen president en interviewer. Frost/Nixon is genomineerd voor Best Picture, Best Director voor eerdere winnaar (A Beautiful Mind) Ron Howard, en Frank Langella (Richard Nixon) ook voor Best Actor in a Leading Role. Hoewel de film volgens de verwachtingen de grootste eer zal moeten laten aan Slumdog Millionaire, is het een mustsee, en niet in de laatste plaats door het puike acteerwerk van Langella en Sheen.